Z okazji zbliżających się wakacji przypomniałem sobie rozmowę, jaką przeprowadziłem kilka lat temu ze znanym podróżnikiem. To też był czerwiec, i gdy tematem rozmowy stało się nurkowanie stwierdził on, że my nurkowie nareszcie możemy wygrzebać zakurzony sprzęt i oddawać się naszej pasji... Wytłumaczyłem mu, że nasze hobby to nie jest sezonowe zajęcie i sprzęt rzadko się kurzy, ale przekonanie o tym, że nurkuje się tylko latem jest dość powszechne. Tak więc zgodnie z przytoczonym stereotypem sezon pora rozpocząć.
Zanim jeszcze wskoczymy do wodny warto przejrzeć „zakurzony” sprzęt, być może przyszła pora na jego wymianę. Na pewno podjęcie decyzji ułatwi Państwu bardzo obszerny przewodnik po nowościach sprzętowych 2009, który publikujemy w tym numerze.
Gdy już sprzęt będzie skompletowany polecamy Państwu wycieczkę do słonecznej Italii, nad jezioro Cornino. Aż trudno uwierzyć, że ten malutki akwen kryje w sobie tyle piękna. Potwierdza się powiedzenie, że „małe jest piękne”. Podobnych rozmiarów co Cornino jest jezioro w kraterze wygasłego wulkanu Licancabur w Chile. Zasadnicza różnica polega na tym, że jest to najwyżej położone jezioro na świecie (5916 m n.p.m.). Nasz rodak Kamil Iwankiewcz spędził w tym ekstremalnych warunkach ponad 40 minut pod wodą ustanawiając tym samym rekordu świata w nurkowaniu na wysokości. Zapraszamy do lektury relacji z tej wyprawy i wywiadu z Kamilem.
Do ekstremalnych wyczynów należy również zaliczyć nurkowanie na dnie Blue Hole w Belize. Reportaż z tego wydarzenia również znajduje się w tym numerze WB. Ponadto polecamy drugą cześć wspomnień Joe Prossera o początkach nurkowania jaskiniowego oraz obszerny materiał o szkoleniach na rebreatherach.
Miłej lektury
Darek Sepioło

Myśląc o najpiękniejszych miejscach nurkowych we Włoszech, znawcy tego rejonu wskażą wyspy Pantelleria, Lampedusa, Elba, Ustica, Sardynia, Ponza lub archipelag Eolie. Niewielu wspomni o istnieniu jeziora, które będąc niewielkim błękitnym zbiornikiem, nie istnieje nawet na większości map. To niepozornie zapowiadające się jeziorko, o wdzięcznej nazwie Cornino sprawia, że zakochują się w nim bez pamięci wszyscy odwiedzający je nurkowie. Usytuowane jest w regionie Friuli-Wenecja Julijska w pobliżu miast Forgaria i  Trasaghis.
Tekst i zdjęcia: Franoc Banfi

Zapraszamy do wzięcia udziału w największym konkursie fotografii podwodnej w Polsce. Na zwycięzców czekają fantastyczne nagrody. Wyślij swoje zdjęcie już dziś.

Lamar Hires – wybitny nurek jaskiniowy, właściciel firmy produkującej sprzęt nurkowy pod marką Dive Rite, wyszkolił ponad 600 nurków i wykonał ponad 3000 nurkowań w jaskiniach na całym świecie. Przez 2 lata pełnił funkcję prezesa National Speleological Society Cave Diving Section, a przez 5 lat był dyrektorem odpowiedzialnym za szkolenia w tej organizacji. Zasiada w radzie doradców IANTD, a także jest koordynatorem ds. szkoleń w organizacji International Underwater Cave Rescue & Recovery (IUCRR). Mieszka na Florydzie z żoną i synem, również nurkami jaskiniowymi.

Richie Kohler – urodził się na Brooklynie w Nowym Jorku. (...) Gdy Richie miał 9 lat, pierwszy raz zanurzył się pod wodę w sprzęcie nurkowym. W wieku 15 lat był już certyfikowanym nurkiem. Gdy rodzina przeprowadziła się na Florydę, Richie spędzał czas na nurkowaniu w ciepłych, przybrzeżnych wodach. Jednak kolorowy, podwodny świat szybko go znudził. Wrócił więc do Nowego Jorku, aby prowadzić rodzinny biznes, ale nurkowanie w ciemnych i zimnych, lecz pełnych wraków wodach wokół Nowego Jorku i New Jersey stało się jego ulubionym zajęciem. Wkrótce dołączył do grupy Atlantic Wreck Divers – zapaleńców poszukiwania wraków, zwanych często szaleńcami. Pod ich skrzydłami Richie Kohler uczył się nurkowania na wrakach, a przede wszystkim poszukiwania wraków. Później stał się odkrywcą dziesiątków zaginionych wraków i do dzisiaj jest to jego pasją. Sławę przyniosło mu odkrycie i identyfikacja wraku U-Boota U-869. Historia tego odkrycia została opisana przez Roberta Kursona w doskonałej książce „Shadow Divers” (pol. „W pogoni za cieniem”). Recenzję tej książki zamieściliśmy w numerze WB 04/2007.

Rok 2009 wydaje się być wyjątkowo łaskawy dla nurków. Producenci postanowili wprowadzić wiele nowych produktów. Z jednej strony mamy do wyboru nowe, udoskonalone wersje znanych i sprawdzonych modeli, a z drugiej propozycje zupełnie nowych rozwiązań. W końcu możemy wybrać nie tylko nową piankę, ale i nowy automat, jacket czy komputer, a nawet płetwy. Nurkowanie ciągle się rozwija, a im więcej czasu nurkowie spędzają pod wodą, tym większe mają oni oczekiwania co do dobrego sprzętu. A w tym roku będzie z czego wybierać. Zachęcamy więc do przejrzenia wyboru nowości sprzętowych.

W lutym 2009 r. do Chile i Boliwii wyruszyło dwóch śmiałków, którzy postanowili wspiąć się na wysokość ponad 5900 m n.p.m. i zanurkować w kraterze wygasłego wulkanu Licancabur. Wyprawa zakończyła się sukcesem. W tym numerze prezentujemy relację z wyprawy oraz obszerny wywiad z Kamilem Iwankiewiczem, który specjalnie dla Czytelników WB odpowiedział szczerze na wszystkie zadane przez nas pytania.

Nurkowanie jaskiniowe staje się coraz bardziej popularne. Nie jest już traktowane jako sport super ekstremalny, ale raczej jako jedna z zaawansowanych form nurkowania. Nurkowie jaskiniowi nie są już postrzegani jako szaleńcy czy samobójcy – co roku na całym świecie przybywa blisko 3000 certyfikowanych nurków jaskiniowych. A jak wyglądały początki nurkowania jaskiniowego? Podczas kilku ostatnich wizyt na Florydzie miałem szczęście spotkać ludzi, którzy, nurkując w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, tworzyli ten sport i posłuchać, jak robiono to kiedyś. Wtedy natrafiłem też na opublikowane w magazynie „Underwater Speleology”, wydawanym przez NSS-CDS (National Speleological Society – Cave Diving Section), wspomnienia nurkowe Joe Prossera, partnera Shecka Exley’a. Dzięki uprzejmości Kelly’ego Jessopa, Prezesa NSS-CDS i Joe Prossera udało mi się uzyskać zgodę na tłumaczenie i przedruk tej publikacji, zaś Donn Kearns zgodził się udostępnić swoje zdjęcia z tamtych czasów. Zapraszam na nurkową wyprawę w czasie. Robert Klein

Z nurkowaniem jest jak z lataniem samolotem. Wypadki są rzadkie, ale spektakularne. Dlatego, choć to bardzo bezpieczny sport, sam wygląd nurka w pełnym ekwipunku sugeruje wyjątkowe wyzwania i niebezpieczeństwa, jakie na niego czekają pod wodą. Dobry sprzęt zapewnia nam nie tylko komfort, ale również ochronę w czasie podwodnych wojaży. Jednak w przypadku awarii naszym największym sprzymierzeńcem będzie nie doskonałe wyposażenie, a nasz umysł. Więc, gdy już przydarzy się coś, czego wolelibyśmy uniknąć, zachowajmy zimną krew i powiedzmy sobie: spokojnie, to tylko awaria.
Joanna Kannenberg

Z biegiem czasu techniki nurkowania z wykorzystaniem pojedynczego czynnika oddechowego pozwalają na coraz dłuższe przebywanie pod wodą. Zwiększają się limity zarówno czasowe, jak i głębokościowe. Wśród nurków i instruktorów mających doświadczenie wyłącznie z obiegiem otwartym często panuje błędne przekonanie o tym, że techniki związane z nurkowaniem przy użyciu rebreathera są dostępne wyłącznie dla osób posiadających wieloletnią praktykę i doświadczenie w nurkowaniu technicznym. Kolejną, pokutującą opinią o rebreatherach jest przekonanie, że urządzenia o obiegu zamkniętym są bardzo niebezpieczne i często zawodzą, pomimo wysokich kosztów z nimi związanych (które, jak się później okazuje, wcale nie różnią się cenowo od kompletnego sprzętu do nurkowań o obiegu otwartym).
Robert Jabłoński

Belizeńczycy twierdzą, że powinien być jednym z cudów świata. Jest widoczny z kosmosu. Swoją popularność zyskał dzięki filmom telewizyjnym oraz wyprawom jednej z najznamienitszych postaci świata nurkowego – Jacques’a Cousteau. Belizeńska Blue Hole – Niebieska Dziura, jest chroniona przez Belize Audubon Society i uznana za Belize National Monument. Została również objęta patronatem UNESCO. Dotychczas sądzono, że Blue Hole ma 140 metrów głębokości. Ekspedycja Projekt Film Belize Blue Hole, która odbyła się na przełomie listopada i grudnia 2008 roku, wykazała, że dotychczasowa wiedza o Blue Hole jest niepełna.

Jeszcze kilka lat temu nie wyobrażałem sobie wyjazdu do Azji czy w inne odległe strony świata, który kosztowałby tyle, co kilka wyjazdów do najpopularniejszego od lat Egiptu. Wiele osób, myśląc podobnie, wybierało wariant: lepiej 2-3 razy w roku do Egiptu niż jeden raz daleko i za dużą kasę... Od mojego pierwszego wyjazdu do Indonezji wiem, że dalekie podróże do ciekawych miejsc są warte każdych pieniędzy. Kilka miesięcy „dojrzewałem” do decyzji, gdzie konkretnie chciałbym zanurkować i gdzie się udać w kolejną długą podróż. Jak każdy, mam swoje nurkowe marzenia i mam zamiar je powoli realizować. Wybór padł właśnie na Tajlandię.
Miłosz Dąbrowski

Nurkowanie jak wiadomo, to sport ekstremalny i ekstremalnie niebezpieczny. Skąd wzięła się taka opinia nie wiadomo dokładnie, ale nie liczy się prawda, lecz liczą się fakty. A fakt jest taki, że nurkowanie jest niebezpieczne, bo nurek może ulec licznym wypadkom. Pod wodą, nad wodą, w drodze do wody. Co prawda w drodze do wody zdarza się pewnie najwięcej wypadków, ale przecież skasowanie samochodu, którym jechał nurek, nie jest kwalifikowane jako wypadek nurkowy. Oznacza to jedynie, że statystyki wypadków nurkowych są poważnie zaniżone. A jeżeli dodać by do tego katastrofy samolotowe… Lepiej nie myśleć.
Małgorzata Popienia

Andamany to wyspy leżące na Ocenie Indyjskim, pomiędzy Indiami a Tajlandią. Z jednej strony otaczają je wody Morza Andamańskiego, z drugiej – Zatoki Bengalskiej. Terytorialnie należą one do Indii i choć bliżej im do Tajlandii. Archipelag Andamanów składa się z ponad 500 wysp. Kanał Dziesiątego Stopnia oddziela go od archipelagu Nikobarów.Stolicą Andamanów jest Port Blair, gdzie znajduje się lotnisko i port. Stąd można się dostać na pozostałe wyspy.